Wij installeren geen V2C Trydan-laadpalen meer in nieuwe installaties. Punt. Dit is geen “commerciële nuance” en geen kop om clicks te scoren: het is de beslissing van een installateur die genoeg heeft van een product met steeds terugkerende storingen in het veld en, vooral, van een merk- en SAT-ecosysteem — SAT is in Spanje de technische dienst van de fabrikant — dat liever het gezicht van de installateur kapotmaakt voor de ogen van de eindklant dan een ontwerpfout toe te geven.
Wij schrijven dit zonder verdoving. Wie een laadpaal koopt, verdient te weten wat er achter de marketing van “slim laden” en “alles geïntegreerd” zit. Wie al een Trydan heeft die door A Todo Sol is geplaatst, verdient een even harde zekerheid: wij laten u niet vallen. En wie in Spanje produceert of verdeelt, zou dit tot het einde moeten lezen: uw eigen kanaal en uw eindklanten zo behandelen is geen “misverstand”. Het is een manier van zijn.
Wij stoppen met Trydan. Daar valt niet over te discussiëren
Trydan paste goed in het assortiment: laadpaal voor thuis, optionele beveiligingen ingebouwd, app, dynamische laadregeling. Op papier klopt het. In het veld heeft het ons duur gekost: tijd, reputatie en klanten die vertrekken omdat een technicus van het merk valse twijfel zaaide in hun eigen woonkamer.
Wij hebben het niet over één geïsoleerd defect. Wij hebben het over een patroon:
- storingen die rond het eerste jaar opduiken,
- ingebouwde beveiligingen die uitschakelen zonder kortsluiting die dat verklaart,
- connectoren en printplaten die verkoold eindigen,
- dynamische laadregeling waarvoor u zowat IT'er moet zijn,
- een houterige app om gebruikers te delen,
- een absurde afhankelijkheid van de wifi thuis,
- en technici aan huis die de installateur voor de bus gooien als verdedigingsmethode.
Wanneer dat zich herhaalt, gaat de beslissing niet langer over “alternatieven overwegen”. Wij stoppen met het plaatsen van Trydan in nieuwe installaties.
De “ingebouwde” beveiligingen: het verkoopargument dat een val wordt
Trydan wordt sterk verkocht met het verhaal dat de beveiligingen in de laadpaal zelf zitten. Dat klinkt comfortabel. In de praktijk is dat “comfort” een van de grootste bronnen van incidenten geworden die wij bij laadpalen hebben gezien.
Wij hebben toestellen gehad waarvan de interne beveiligingen steeds opnieuw uitschakelen —soms om de één of twee laadbeurten— zonder enig defect aan de voeding dat dat rechtvaardigt. Wij hebben beveiligingen vervangen (van verschillende merken), met de werkuren op onze rekening… en het probleem kwam terug: uitschakelingen, warmte en in het slechtste geval opnieuw verbranding.
In meerdere gevallen lag de echte oorzaak niet bij “de elektricien”. Ze lag bij het toestel: gebrekkige soldeerverbindingen en printplaatconnectoren, warmte op de aansluitpunten, beveiligingen die de reële belastingscyclus niet aankunnen. Wij hebben het met eigen ogen gezien, en met foto's van interventies onder garantie.
En tóch is het verhaal dat de klant soms vanuit de SAT te horen krijgt precies het omgekeerde: de schuld van de installatie. Dat is geen communicatiefout. Het is een goedkope strategie om de werkelijke kostprijs van het product niet te moeten betalen.
De eigen documentatie van V2C erkent ernstige beperkingen van de ingebouwde beveiligingen en incompatibiliteiten met bepaalde nettypes. Wanneer de marketing eenvoud belooft en de handleiding volloopt met uitzonderingen, betaalt de klant het verschil in technische bezoeken en betaalt de installateur met de eigen reputatie.
Connectoren die de printplaat verbranden: het faalmechanisme dat niet meer te ontkennen valt
Een van de lelijkste scenario's die wij hebben gedocumenteerd: het toestel valt uit, wordt geopend, en wat tevoorschijn komt is geen kabel die “slecht is aangedraaid door de installateur”, maar een klem / drukconnector op de vermogensprint —een verkoolde fase op de PCB— gedegradeerd tot ze verbrandt. Op oudere Trydan-printplaten houdt die connector 22–32 A continu niet uit. Na ~1 jaar: opwarming → verkoling → uitval → uitschakelingen / collaterale schade aan de beveiligingen.
De technische schade is ernstig. De reputatieschade is erger. Want terwijl wij bewijs aanleveren van een defect onderdeel, luidt het script van de SAT voor de ogen van de klant anders: “de installatie was fout” en “daarom verbranden de beveiligingen en de connectoren”.
Dat script is onaanvaardbaar. Heeft het toestel een defect, dan wordt dat gezegd. Moet de printplaat of de laadpaal onder garantie vervangen worden, dan wordt die vervangen. Wat —nooit— gebeurt, is de installateur als zekering gebruiken voor de ogen van de huiseigenaar.
En het is geen verzinsel van ons: hetzelfde faalmechanisme staat gedocumenteerd op publieke fora (Forocoches, Telegram V2C Trydan, Club Tesla), met foto's die identiek zijn aan de onze. Wie zegt “het probleem niet te kennen” of dat het “de schuld van de installateur” is, liegt of kijkt de andere kant op.
Vier gevallen. Hetzelfde script. Pure schaamteloosheid
Dit is geen abstracte ruzie met “de fabrikant”. Dit is wat wij hebben meegemaakt, schriftelijk en bij mensen thuis, met het officiële kanaal van V2C in Spanje (Saltoki, exclusieve distributeur) en zijn technische dienst aan huis. Vier episodes. Dezelfde methode: het toestel valt uit, de technicus komt langs, en de schuld verschuift naar de installateur voor de ogen van de eindklant.
Geval 1 — Restaurant in Beniparrell
De SAT trok voor de ogen van de klant een correcte installatie in twijfel —inclusief het verhaal van de “kabel van 6 mm²” op een kort traject— terwijl de echte oorzaak daar niet lag. Saltoki betaalde uiteindelijk terug. Enkele dagen later besloot de klant zijn fotovoltaïsche installatie uit te breiden met een ander bedrijf. Dat is in de orde van ~€ 12.000 aan gemiste omzet voor A Todo Sol. Dat is geen theorie: het is de directe kostprijs van een technische dienst die valse twijfel gaat zaaien voor de ogen van de klant. Ze pakten ons onze geloofwaardigheid af… en de volgende opdracht erbij.
Geval 2 — Torrevieja
Verbrande beveiligingen werden toegeschreven aan een “installatiefout”. Dat faalmechanisme van de Trydan is bekend in het veld en op de fora. Wij hebben zelf beveiligingen vervangen (Chint → Toscano), met de werkuren op onze rekening… en ze zijn opnieuw uitgevallen. Dat is geen “detail van de installateur”: het is een zwakke plek van het toestel. Toch was het verhaal aan de klant het gebruikelijke: de installatie. Op zijn minst een leugen door verzwijging.
Geval 3 — Industriële klant (Valencia)
Oproep naar de technische dienst. Het interventieverslag erkent een warme voedingskabel en uitschakelende beveiligingen, en besluit tot vervanging van het beveiligingsblok onder garantie. Toch wordt er voor de ogen van de klant op gehamerd dat de voeding 6 mm² was. In die installatie was de vermogenskabel van de laadpaal 10 mm² 1000 V, correct geplaatst. Dat tegen de klant zeggen alsof de installateur te weinig had gelegd, is geen “misverstand”: het is valse informatie. En het gebeurt voor de ogen van een industriële klant met wie wij een grote offerte op tafel hadden liggen.
Wij hebben vóór dat bezoek schriftelijk gewaarschuwd: de technicus mocht de storing niet opnieuw aan de installatie toeschrijven. Ondanks die waarschuwing herhaalde het script zich. Dat is geen onhandigheid meer: dat is bewuste minachting voor het eigen kanaal.
Geval 4 — Nog een Trydan bij iemand thuis: de verbrande klem… en de poging om de garantie te schrappen
Toestel zonder fabrieksbeveiligingen; beveiligingen en PE gemonteerd door A Todo Sol op de daarvoor voorziene rail. Wat verbrand is, is niet de voedingskabel, niet de “kabellus”, niet de PE-klem: het is opnieuw de printplaatconnector, hetzelfde faalmechanisme als op de fora en in onze andere gevallen.
Het commerciële antwoord, ná de excuses voor de kabel van 6 mm² uit het vorige geval, kwam recht uit het handboek van de schaamteloosheid: de vervanging toestaan “bij wijze van uitzondering”… en tegelijk beweren dat, omdat het beveiligingsblok achteraf was ingebouwd, «de garantie van het toestel al automatisch vervallen zou zijn».
Dat houdt zelfs geen stand tegenover de eigen catalogus van V2C. De fabrikant publiceert dat de Trydan “de mogelijkheid biedt om elektrische beveiligingen in de lader toe te voegen”, de handleiding voorziet een configuratie met of zonder beveiligingen, en de FAQ aanvaardt beveiligingen binnen of buiten. Ná het schadegeval verzinnen dat het gebruik van de DIN-rail van de fabriek “de garantie doet vervallen” is geen ondersteuning: het is fraude met het verhaal om het product niet te moeten opnemen.
En daarbovenop, in een gesprek met de commercieel verantwoordelijke van het kanaal, na excuses “als het een derde keer was gebeurd”, de ommekeer: «misschien moeten we het herbekijken wanneer het de derde keer opnieuw dezelfde fout is». Vertaling: bij de derde keer verschuift de verdenking weer naar de installateur. Alsof het patroon in ons werk zat en niet in de klem op hun printplaat. Dat is de intelligentie beledigen van wie bij u koopt.
Vier keer. Hetzelfde script. De technische dienst dekt zich in door de installateur de schuld te geven. Het kanaal vraagt ons om de “verwarring” of het “misverstand van de klant” te aanvaarden. Nee. Het is geen verwarring. Het is een methode.
Een Spaans bedrijf zó dichtbij… dat zijn eigen mensen afbrandt
V2C is geen ondoorzichtige Chinese fabrikant twaalf tijdzones verderop. Het is een Spaans merk. De exclusieve distributeur opereert hier, spreekt onze taal, factureert aan Spaanse installateurs en stuurt technici naar Spaanse woningen. Net daarom is het onvergeeflijk.
Want de installateur is niet zomaar een derde partij: dat is de klant van het kanaal. Die koopt de Trydan aan ~€ 580 kanaalprijs, plaatst hem, neemt op zaterdag de telefoon op wanneer de auto niet laadt, en staat oog in oog met de huiseigenaar. In ons geval bovendien met een serieus aankoopvolume bij die distributeur, jarenlang.
Wat doet dat ecosysteem wanneer het product faalt? In plaats van de ontwerpfout op te nemen (drukklem / printplaat / beveiligingen die het niet houden), vernietigt het het vertrouwen tussen de eindklant en de installateur. Het liegt over kabeldoorsnedes, of is er technisch nalatig in. Het suggereert manipulatie. Het probeert garanties te schrappen met verzonnen lezingen van de eigen handleiding van de fabrikant. En wanneer de installateur het patroon documenteert —foto's, fora, vier eigen gevallen— permitteert het zich nog om de twijfel te zaaien dat “bij de derde keer iets herbekeken moet worden”… bij wie de installatie plaatst.
Dat is geen dienst na verkoop. Dat is het kanaal als menselijke zekering gebruiken om een product te verhullen dat als “alles geïntegreerd” wordt verkocht en zich gedraagt als een terugkerend probleem. En het is de snelste manier waarop een Spaans merk zichzelf opbrandt.
De dynamische laadregeling: hoofdpijn voor (bijna) een IT'er
De dynamische laadregeling —de laadstroom van de auto bijsturen om de ICP (de Spaanse vermogensbegrenzer) niet te doen uitschakelen of het gecontracteerde vermogen niet te overschrijden, of om het zonneoverschot te benutten— is in theorie het pronkstuk van het product. In de praktijk is het voor veel klanten een configuratiehel.
“Plaatsen en klaar” volstaat niet. U moet een meter kiezen, een schema, stroomtangen, IP-adressen, protocollen, firmware, een app… De eigen supportsite van V2C publiceert een lange lijst met communicatiefoutcodes (time-outs, wifi weggevallen, stroomtang niet gedetecteerd, Shelly niet gevonden, Modbus die niet antwoordt…). Wanneer de fabrikant een encyclopedie van foutmeldingen nodig heeft alleen al om de auto “dynamisch” te laten laden, is de boodschap duidelijk: de klant moet uiteindelijk zowat IT'er zijn om parameters aan te passen die u nooit zou mogen aanraken.
Op gebruikersfora (bijvoorbeeld lange draden op Club Tesla) keert dezelfde vermoeidheid terug: wifiverbindingen die wegvallen, updates die het erger maken, dynamische laadregeling die u moet uitschakelen om überhaupt te kunnen laden, het gevoel meer met de software te vechten dan met de auto. Wij halen dat niet aan als roddel: wij halen het aan omdat het overeenkomt met wat wij bij echte bezoeken zien.
U wijzigt het wifiwachtwoord… en de dynamische laadregeling valt uit
In veel installaties hangt de dynamische laadregeling ervan af dat de laadpaal en de omvormer (of de wifimeter) met elkaar praten via het thuisnetwerk. Wat gebeurt er wanneer de klant van router verandert, het wifiwachtwoord wijzigt of overstapt op een andere technologie (Starlink, mesh, gasten-VLAN…)? In te veel gevallen verliest de laadpaal de dynamische laadregeling tot iemand opnieuw koppelt, IP-adressen herconfigureert of “tovert” in de app.
Een laadpaal zou niet mank mogen gaan omdat iemand thuis het wifiwachtwoord heeft gewijzigd. Dat is geen veerkracht: dat is fragiliteit vermomd als connectiviteit.
De app en het delen van gebruikers: een verschrikkelijke ervaring
De laadpaal delen met uw partner, uw kinderen of uw medewerkers zou triviaal moeten zijn. Met het ecosysteem van V2C Cloud is het in de praktijk een houterig proces: accounts, uitnodigingen, codes, registratievereisten… Klanten die alleen willen “dat de auto laadt”, raken verstrikt in een rechtenstroom die lijkt ontworpen door en voor mensen die in een app wonen, niet voor een gewoon gezin.
Als de hardware al geduld vraagt, mag de gebruikerslaag niet nog een muur zijn. Hier is ze dat wel.
De stroomtang: niet bidirectioneel (en verdeelkasten zijn geen speelgoed)
De stroomtang die bij veel kits wordt geleverd, is niet bidirectioneel. Bij installaties met zonnepanelen is dat geen klein detail: vaak dwingt het u tot twee stroomtangen (of nog gezochtere schema's) om verbruik en injectie / overschot correct te meten.
Het probleem wordt erger in echte verdeelkasten van woningen: krap, volgestouwd, met weinig mechanische speling. Twee stroomtangen wringen waar er nauwelijks één past, is geen “elegante professionele installatie”: het is vechten tegen het product in een ruimte die de marketing nooit toont op de catalogusfoto's.
Ook hier staat de officiële documentatie vol waarschuwingen over de plaatsing van stroomtangen, kanalen, eenfasige/driefasige schema's en fouten van het type “stroomtang niet aangesloten”. Vertaald voor de klant: gaat er iets mis in de meting, dan verzwakt of stopt de dynamische laadregeling —en zelden wordt dat verteld als een beperking van het ontwerp.
De storingen komen laat (en dat doet meer pijn)
Veel defecten duiken niet op op de dag van de indienststelling. Ze duiken rond het eerste jaar op, wanneer de klant het toestel al vertrouwt, wanneer de garantie strijdgebied begint te worden, wanneer niemand nog wil horen dat de laadpaal opnieuw open moet.
Die vertraging is bijzonder wreed bij de ingebouwde beveiligingen en bij de printplaatconnectoren: het systeem “werkte” lang genoeg om de waakzaamheid te laten zakken… en faalt dan op het gevoeligste punt (elektrische veiligheid en het vermogen om te laden zonder uitschakelingen).
Wat dit betekent voor wie al een Trydan bij ons heeft
Wij blijven aan uw zijde. Stoppen met Trydan in nieuwe installaties betekent niet dat wij iemand laten vallen die er al een via A Todo Sol heeft gekocht. Wij blijven:
- De garanties van de verkochte toestellen beheren en bevechten.
- Incidenten met de dynamische laadregeling, de app, de beveiligingen en de communicatie opvolgen.
- Van de fabrikant en zijn supportnetwerk een eerlijke technische behandeling eisen: is het toestel defect, dan wordt dat gezegd; moet er vervangen worden, dan wordt er vervangen — het volledige toestel wanneer het moet, geen lapmiddelen met een verhaal tegen de installateur.
- Zoveel mogelijk verhinderen dat een technische dienst alleen bij u thuis binnenstapt om het verhaal te herschrijven.
Hebt u een probleem met een laadpaal die wij hebben geplaatst, neem dan contact met ons op. Wij vechten de garantie liever zelf uit dan u alleen achter te laten tussen een defensieve technische dienst en een handleiding met foutcodes. Wij leggen het hier ook uit: hoe de technische dienst van een merk het merk zelf kapot kan maken.
Wat wij vanaf nu aanbieden
Wij blijven laadpalen voor elektrische wagens installeren, met hardere criteria voor de keuze van merk en architectuur (beveiligingen, meting, onafhankelijkheid van de wifi thuis waar dat kan, een gebruikservaring waarvoor u geen IT'er hoeft te zijn… en een technische dienst die de installateur niet als een crimineel behandelt).
Wij zeggen liever “dit toestel plaatsen wij niet meer” dan iets te blijven verkopen waarvan wij weten dat het terugkomt in de vorm van bezoeken, ruzies en woedende klanten.
Conclusie
V2C Trydan heeft ons duur gekost in tijd, in reputatie en in geduld. Beveiligingen die falen, printplaten die bij de connectoren verbranden, een fragiele dynamische laadregeling, de app om gebruikers te delen, niet-bidirectionele stroomtangen in onmogelijke verdeelkasten… en vooral een merk- en SAT-ecosysteem dat in vier gedocumenteerde gevallen liever de installateur —zijn eigen kanaalklant— en de eindklant voor de bus gooide dan het product op te nemen.
Dat, van een Spaans bedrijf zó dichtbij, is geen communicatiefout. Het is een manier van zijn. En manieren van zijn worden betaald: met een kanaal dat stopt met kopen en met klanten die stoppen met aanbevelen.
Wij stoppen met Trydan in nieuwe installaties. Wij stoppen niet met onze klanten. Hebt u een Trydan die door A Todo Sol is geplaatst en geeft hij u last, schrijf ons dan: wij zijn er nog altijd om te vechten voor wat bevochten moet worden.